Oświadczenie Ambasadora Białorusi w Polsce Wiktora Gajsionka w sprawie sytuacji wokół mniejszości polskiej na Białorusi

19.02.2010

Z żalem należy stwierdzić, że w ostatnim czasie Republika Białoruś - pełnoprawny i odpowiedzialny członek OBWE - stanęła w obliczu otwartej i bezprecedensowej presji, graniczącej z ingerencją w sprawy wewnętrzne. Oskarżono nas prawie o prześladowanie całej mniejszości polskiej. Dla każdego rozsądnego człowieka absurdalność tych zarzutów jest oczywista.

Niektóre zainteresowane grupy próbują sztucznie rozdmuchać sprawę narodową w naszym państwie wyłącznie w celu realizacji swoich aspiracji politycznych. Starają się one aktywnie zaangażować w ten proces stronnicze media, jak również najważniejsze instytucje europejskie.

Bardzo nam przykro z powodu, że niektórzy z naszych partnerów zagranicznych pozwalają się wciągnąć w te polityczne awantury.

Na Białorusi są stworzone wszystkie niezbędne warunki do realizacji wspólnotami narodowymi ich praw do rozwoju narodowego i kulturowego. Na odpowiednie cele państwo przeznacza znaczne kwoty pomocy finansowej.

W tym znacząca pomoc jest udzielana w celu wspierania działalności kulturalnej i edukacyjnej białoruskich Polaków. Stale są wydawane media w języku polskim. W całym kraju, w tym w stolicy, działa sieć szkół, klas i kołek nauczania się języka polskiego, działa 16 Domów Polskich. Dzięki wsparciu ze strony państwa organizacje mniejszości polskiej organizują liczne wydarzenia o charakterze kulturalnym i edukacyjnym, naukowym i sportowym. Dziesiątki polskich zespołów aktywne uczestniczą w życiu kulturalnym kraju. Uważamy, że nawet oficjalna Warszawa nie będzie zaprzeczać temu.

W kraju stworzone są wszelkie niezbędne warunki dla rozwoju Kościoła Katolickiego, do którego w większości należą białoruscy Polacy. Ten fakt jest potwierdzany zarówno ze strony najwyższych przedstawicieli Watykanu jak i ze strony przedstawicieli Kościoła Katolickiego na Białorusi. W naszym kraju główne święta katolickie, wraz z prawosławnymi, są dniami wolnymi od pracy.

Nawiasem mówiąc, strona polska również przeznacza znaczne fundusze na działalność polonii na Białorusi, ale nie zawsze, niestety, w sposób przejrzysty.

Mianowicie aspekt finansowy leży u podstaw obecnego konfliktu interesów w największej organizacji mniejszości polskiej - Związku Polaków na Białorusi. Jak również czysto osobiste i egoistyczne interesy niektórych z jego byłych działaczy, którzy nie mogli się pogodzić z utratą źródła dochodu i instrumentów wpływy w organizacji po klęsce w regularnych wyborach w ZPB.

Zamiast tego, aby pomóc w zachowaniu i rozwoju kulturowej i językowej tożsamości obywateli Białorusi narodowości polskiej, rozpętali oni histeryczną kampanię w celu dokonania podziału organizacji i destabilizacji mniejszości polskiej. Kierownictwo ZPB samodzielnie i przy pośrednictwie władz wielokrotnie robiło próby przezwyciężenia sprzeczności i rozwiązania tego, ogólnie rzecz biorąc, nieskomplikowanego konfliktu wewnątrz organizacji. Jednak dziesiątki stosownych propozycji, inicjatyw i apeli jak do destrukcyjnej części ZPB, tak i do oficjalnych władz polskich oraz do przedstawicieli struktur międzynarodowych pozostały bez odpowiedzi. Ponadto, wobec członków ZPB zostały zastosowane w pełnym znaczeniu tego słowa sankcje: setkom Polaków na Białorusi odmówiono wjazdu na terytorium Polski, w tym kombatantom i osobom niepełnosprawnym, posiadającym odznaczenia państwowe Rzeczypospolitej Polskiej. Nie przyjmują ich ani w Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej, ani w urzędach konsularnych. Okazuje się, że strona polska dzieli Polaków na Białorusi na ludzi "pierwszej" i "drugiej" kategorii. Ale jakimż czynem te działania korelują się z duchem i zasadami OBWE?

Dziśiaj jesteśmy oskarżani o dyskryminacje Polaków. Jesteśmy przekonani, że większość tych, którzy aktywnie przestrzegają takich pozycji, nie tylko nie posiadają informacji o rzeczywistej sytuacji, ale nawet nie starają się ją zrozumieć. Wiec co się dzieje w rzeczywistości?

Odbyły się wybory. Wybrano nowe kierownictwo struktury regionalnej ZPB. Jest rzeczą oczywistą, że od tego momentu mianowicie jego przedstawiciele są uprawnione do dysponowania wszystkimi aktywami, w tym odpowiednim budynkiem (Domem Polskim) i sprzętem. Ale stało się tak, że byli członkowie ZPB, które zostali przyłapani na licznych nadużyciach finansowych, zablokowali przeniesienie mienia, uczynili skandal i postarali się upolitycznić tą kwestię. W tej sytuacji władze białoruskie oficjalne działali w sposób, przyjęty we wszystkich cywilizowanych krajach – stanęli po stronie ochrony praw właściciela, który złożył wniosek do sądu.

Jesteśmy przekonani, że ni u kogo nie rodzi zapytania decyzja sądu, który po raz kolejny potwierdził uzasadnione prawa i interesy prawowitego właściciela.

Dysponujemy informacją, iż nowe kierownictwo regionalnego oddziału ZPB ma na celu nie tylko intensyfikację działalności kulturalnej i edukacyjnej Domu Polskiego, ale nadanie tym działaniom regularnego i przejrzystego charakteru. Państwo okaże mu w tym stosowną pomóc.

Oczekujemy od naszych partnerów trzeźwej oceny sytuacji, bez zbędnych emocji, w oparciu o obiektywne i wyważone informacje. Mianowicie takie podejście pozwoliłoby uniknąć pochopnych wniosków i irracjonalnych decyzji, które nie są w interesach mniejszości polskiej na Białorusi.

dnia 20 lutego 2010 roku

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości

zaprasza na

Spotkanie informacyjne skierowane do potencjalnych projektodawców zainteresowanych konkursem na projekty studiów podyplomowych w ramach poddziałania 2.1.1 PO KL

 DATA: 2 marca 2010 r.,

 MIEJSCE: Warszawa, Hotel Marriott, sala Bałtyk I (p. II)

W PROGRAMIE: Zasady aplikowania o środki w ramach poddziałania 2.1.1 PO KL:

• omówienie wniosku o dofinansowanie
• proces oceny wniosków i zawierania umów o dofinansowanie
• omówienie zasad realizacji projektów (obowiązki wynikające z zapisów umowy oraz „Zasad realizacji projektu konkursowego w ramach poddziałania 2.1.1 PO KL”)

 Rejestracja uczestników prowadzona będzie do 26 lutego 2010 r.

Prosimy o zgłaszanie jednego przedstawiciela danej instytucji zainteresowanej udziałem w konkursie.

Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, organizator zastrzega sobie prawo do wcześniejszego zamknięcia listy zgłoszeń. Potwierdzenie przyjęcia zgłoszenie uczestnictwa zostanie przesłane niezwłocznie przez organizatora na wskazany przy rejestracji adres e-mail.

Formularz zgłoszeniowy , Program spotkania: 

Udział w spotkaniu jest bezpłatny.

Spotkanie jest współfinansowane przez

 Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego

Eduard Pant, Porträt  Fotonachweis: Waltraud Schmeja, Velbert   Od Schlesisches Museum

Eduard Pant - ein später Rückkehrer

Politiker und Mensch einer deutsch-polnischen Grenzregion

Eine Ausstellung aus dem Haus der Deutsch-Polnischen Zusammenarbeit in Gleiwitz

Oberschlesisches Landesmuseum

14. März. – Ende April 2010

Das Haus der Deutsch-Polnischen Zusammenarbeit in Gleiwitz stellt in dieser Ausstellung Eduard Pant als einen Visionär und Verfechter der deutsch-polnischen Verständigung in den Mittelpunkt. Er gehörte zu den wenigen führenden Minderheitendeutschen in Polen und Ostmitteleuropa, die zu Beginn der 1930er Jahre öffentlich vor den Gefahren des Nationalsozialismus warnten und sich der Gleichschaltung nach dem Ermächtigungsgesetz von 1933 widersetzten.1887 in Witkowitz bei Mährisch-Ostrau geboren, wuchs Pant in einer katholischen Arbeiterfamilie auf. Dies wirkte sich prägend auf sein weiteres Leben und politisches Wirken aus.

Pant war promovierter Gymnasiallehrer und leidenschaftlicher gesellschaftlicher und politischer Aktivist. Nach Ausbruch des Ersten Weltkrieges wurde Pant zur kaiserlich und königlichen Armee einberufen und erlebte an der italienischen und der russischen Front den grausamen Kriegsalltag. Nach Kriegsende arbeitete er wieder als Lehrer in Bielitz. Gleichzeitig nahm er seine christdemokratischen politischen Aktivitäten auf: zuerst erst im Christlich-sozialen Verein (von 1924 bis 1926 als Vorsitzender) und dann in der Deutschen Katholischen Volkspartei. Im Jahr 1926 verlegte er seinen Wohnsitz nach Kattowitz, wo er ein Jahr später zugleich Vorsitzender seiner Partei und Vertrauensperson aller Deutschen in Schlesien wurde. In den Jahren von 1928 bis 1935 war er Senator der Republik Polen und von 1922 bis 1935 Abgeordneter im Schlesischen Sejm.

Die Tafelausstellung ist bis Ende April im Landesmuseum Museum zu sehen. Sie widmet sich den verschiedenen Lebensabschnitten Pants, der von polnisch-nationalen Gruppen verfolgt und von deutschen Nationalsozialisten als Verräter angesehen wurde. Ein Schwerpunkt liegt auf dem politischen Engagement des oberschlesischen Politikers in den 1920er und 1930er Jahren. Die deutsche Minderheit in Polen wurde nach der Machtergreifung Adolf Hitlers von der nationalsozialistischen Gleichschaltungspolitik erfasst, während das deutsch-polnische Nichtangriffsabkommen für eine „Beruhigung“ der beiderseitigen Beziehungen sorgte und seit 1934 das Minderheitenschutzabkommen aufgekündigt worden war. Die politischen Haltungen der Deutschen in Polen entsprachen etwa denjenigen in Deutschland, was sich in zahlreichen Institutionen, Verbänden etc. widerspiegelte. Diese wurden häufig von deutschen Behörden finanziell unterstützt und somit politisch instrumentalisiert. Eine wichtige Trennlinie zwischen den deutschen Gruppen in Polen war ihre loyale bzw. ablehnende Haltung zum polnischen Staat, wobei die katholischen Kräfte polenfreundlicher waren und die Protestanten eher zum Nationalsozialismus tendierten. Eduard Pant wehrte sich gegen die Entmachtung und Entrechtung der deutschen Katholiken wie auch der deutschen Minderheit in Polen. Er setzte sich für eine engere Zusammenarbeit mit Polen ein. Dazu gründete er auch die katholisch-konservative Wochenzeitung „Der Deutsche in Polen“ (1934–1939). Sie wurde weit über Polens Grenzen hinaus zu einem wichtigen Sprachrohr der christlichen Emigranten, der Opposition gegen den Nationalsozialismus und der nicht gleichgeschalteten Minderheiten in Ost-Mitteleuropa.

Den Ausbruch des Zweiten Weltkrieges und den Einmarsch der Deutschen in Polen hat Eduard Pant nicht mehr erlebt. Er starb 1937 in Kattowitz.